„Lorem ipsum...” to jak się okazuje prastary,
pochodzący jeszcze z czasów starożytnych tekst.
Według źródeł, jego autorem jest Cyceron, który zapisał go w „De finibus bonorum et malorum” (O granicy dobra i zła). Jego obecne znaczenie nadał mu pewien anonimowy, piętnastowieczny drukarz, który zastosował go do demonstracji krojów pisma. Służył on jako przykład rozłożenia kolumn, nagłówków i wypunktowań w prototypowych wersjach druku. (Także w logo i symbolach graficznych)
Obcojęzyczna treść pozwalała skutecznie przenieść uwagę odbiorcy na wizualne aspekty tekstu, nie skupiając się na rzeczywistym znaczeniu. Było to niezwykle praktyczne – nic więc dziwnego, że współcześni projektanci bardzo szybko podchwycili ten pomysł.
W dzisiejszych czasach praktycznie każdy projekt w fazie prototypowej zaczyna się od słów „Lorem ipsum...”. Najbardziej chyba praktyczne zastosowanie znajduje on we wczesnej fazie, jaką jest tworzenie tekstów na stronach internetowych, gdzie projektanci definiują schematy typograficzne dla treści w zależności od jej hierarchii. Jest to doskonała metoda wizualizacji, pomagająca w podjęciu decyzji co do stosowanych stylów.
Tekst wzorcowy składa się z 69 słów i, co oczywiste, nie posiada polskich znaków diakrytycznych. Nie jest on już literacką łaciną, lecz kompilacją urywków liter, słów i zwrotów, zaplanowaną pod kątem równomierności rozłożenia różnej budowy znaków, długości słów itp.
Jednym ze źródeł tego artykułu była strona http://lipsum.pl/, gdzie można wygenerować tekst „Pana Tadeusza” z polskimi znakami typograficznymi.
Tekst oryginalny:
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.
Tłumaczenie na polski:
„Nie ma zatem takiego człowieka, który kocha cierpienie samo w sobie, kto by do niego dążył lub chciał go doświadczyć, tylko dlatego, że jest to cierpienie, a dlatego, że czasami zdarzają się takie okoliczności, w których to cierpienie może doprowadzić go do jakiejś wielkiej przyjemności. Dając przykład banalny: któż z nas kiedyś nie podejmował się trudnego wysiłku fizycznego mając na względzie uzyskanie z tego korzyści?
Kto ma jakiekolwiek prawo obwiniać człowieka, który wybiera przyjemność nie wiążącą się
z przykrymi konsekwencjami, albo tego, kto unika takiego cierpienia, które nie prowadzi
do przyjemności?”
Znaczenie tego tekstu jest właściwie nieistotne; przez wieki, stał się on doskonałym narzędziem do oceny krojów pisma i rozkładu treści na stronie. Jest to prawdopodobnie jedyny tekst literacki, który zrobił tak nietypową karierę. Może zainteresuje Cię też
jak pisać reklamy?
A może chciałbyś poznać
zasady pisania dobrych artykułów?
